Verslag Antwerprace 2009

Wieland en PaulJ gingen me vergezellen naar de Antwerprace. Mooie dag, westenwind, stroom mee, en vanaf Zeebrugge herfstzonnetje als toemaatje.

Nadat we de Sandman op een erg vlotte wijze in een viertal uur in Terneuzen hadden geparkeerd, hadden we er zin in om er eens goed in te vliegen. Zowel in Terneuzen, als in de Antwerprace.

Eerst nog eens de mast in (de zoveelste keer dit jaar…), nu om de elektrische kabel van de windmeter wat vaster te leggen; de snelsluiting was verstorven geraakt.

Herberg De Schelde was, vergeleken met verleden jaar, een rustig cafeetje. Krisis? We maakten er kennis met onze buren in de haven, crew van de Endlex, een X332 waar we vroeger ooit nog hebben tegen gevaren.

Een leuk West-Vlaams onderonsje, dat we niet te laat lieten worden. Immers, er was een stevige bries voorspeld.

Paul VC was de eerste ochtendlijke arrival, uit Antwerpen, met de bus van de organisatie waar hij ei zo na niet op mocht ondanks een betaalbewijs.

Ontbijt, en dan kwamen Geert, Erwin en Jeroen ons vervoegen.
Stickers op de romp, vlag aan de achterstag, en naar buiten. Jeroen controleerde ondertussen het parkoers.

Het was de bedoeling om naar de start van de IRC2 te kijken om er wat van op steken, maar we waren eigenlijk wel aan de late kant hiervoor. Het beloofde een start te worden met een ruime wind, al dan niet direct met spi.

Nog voor onze start waren er al wat probleemn hier en daar, mannetje in de mast, spietje in flarden…

We zagen een aantal First 31-7’s, de Endlex van de avond ervoor, en ook onze oude concurrent Diabolix terug.

Toen het tijd was om te starten lagen we mooi vrij mooi aan de Pin, met grote Genua als voorzeil, wat overbezeild, maar met een ruime wind en zeven man moest dit haalbaar zijn. Direct na de start zetten wij onze zware spi, we kregen aanmoedigingen vanop de Balados, die we daarna niet meer zagen.

Ongeveer op het startsein kwamen de eerste yachten uit Breskens er aan. Prachtig zicht met de mooie boot van Roy Heiner, Hemels van der Hart, op de voet gevolgd door al het snelle grote geweld, waaronder de Swann 45’s. Die staken er wel uit in sierlijkheid.

Na de eerste boei hesen ze allen hun spinaker en werd het een nog mooier zicht. Wij waren allen echter zodanig aan het opgaan in de race dat we vergaten foto’s te nemen.

We werden een beetje gepest door wat snellere boten in onze klasse, en door een paar grote jongens die eerst nog wat hoogte wilden halen alvorens de spi te zetten. Hierbij loefden ze ons, onder spi op, en met Lodevie was er een bijna aanvaring langs achter, toen onze spi plots veel wind ving en hem terug inliep.

Blauwe Knoop, die deze miserie was ontlopen door zeer laag te starten, had snel een tiental lengtes voor. Langzaam maar zeker knepen we meters af van hun voorsprong, zeker toen ze van het veld weggijpten naar de wal, om dan terug te gijpen en toch wel een langere weg af te leggen.

Gezwind liep Sanka, de latere winnaar, ons voorbij aan lij met een enorme topgetuigde geeloranje ballon. De Club Brugge supporters op de Endlex, blauw zwarte spi, liep met ons mee en hadden een miniem snelheidsvoordeel.

We werden al snel afgedekt door de Trust Alliance, een MAT 12, met de Allard in zijn zog en de andere IRC1 spinnakers, en zo kon Blauwe Knoop toch weer wat uitlopen.

We waren er wat gerust in want die zou ook wel afgedekt worden ten gepaste tijde.

Net voor het einde van het Middelgat, besloten we de spi eraf te halen, en de Genua te zetten gezien het volgende rak naar de Multraship ons toch wat té scherp leek in deze aanwakkerende wind die toen al een 5 knopen sterk was.

De spi was net weg toen we zagen dat het toch zou lukken onder spi. Tijdens het overleg hierover liepen onze Brugse vrienden echter plots uit het roer. We zagen hun onderwaterschip midships van zeer nabij. Ik kon nog net even oploeven, om vervolgens direct weer af te vallen om de boei niet te missen. Met de spi erop was het wel onmogelijk geweest zonder brokken.

In het geharrewar heeft de Endlex wel wat schade aangericht, en werd Lodevie in zijn flank aangevaren door een klein yachtje.

Blauwe Knoop, zoals gezegd, had zijn spi laten opstaan, en was op een veel rustiger moment de boei gepasseerd. Hij lag dan ook al snel een honderd meter voor op ons.

De een werd vervangen door de drie, wat vlot verliep dankzij de niet aflatende inzet van de hele crew.

Het lange rak naar de bocht van Walsoorden hielden we echter wel de hoop hoog om dichter te komen.

Vorige jaren loonde het immers niet om daar een wijde bocht te maken wat Blauwe Knoop wel deed.

Het lange, ruimere stuk op de Overloop van Valkenisse kon er in het eerste deel niet gespinnakkerd worden en liepen we mooi mee met de veel grotere Shamrock.

De lekkere boterkoeken, die Erwin had meegebracht, konden nu worden uitgedeeld en energie werd opgedaan. Het ging nog van pas komen.

De spi kon er in de aanloop naar Saeftinghe weer op en we maakten goede vaart. Gewicht naar achter en spi mooi strak gezien de harde wind.

Het lange stuk dat hierop volgde werd onder Genua twee gevaren. Alweer een prachtig stukje teamwork.

Het lange aan de windse stuk dat volgde werden we zeer lang opgehouden door het Schrijvertje, die in CRB derde zou worden. Intrinsiek zijn we vooral in ruimere rakken sneller, maar zijn aan de windse snelheid, met een topgetuigde genua, hield ons ervan om hem snel te passeren.

Boven hem sturen was geen optie gezien we dan te veel knijpten en snelheid verloren, dus dan maar onder hem door proberen te duiken, wat hij ook wel door had. Hij heeft dan ook nog een vrij grote windschaduw, we hebben er dus een kluif aan gehad.

Fair en snel konden we hem dan toch passeren toen ook hij op zijn beurt in vuile wind kwam toen er een grotere boot boven hem ging varen. Het was de Moonlight Shadow, die we echter in het volgende kruisrak zowaar inhaalden. Een 31-7 die een 40.7 inhaalt op snelheid aan de wind en vooral in het uitvoeren van de overstagmanoeuvers… Iedereen was in vorm en alles verliep vlekkeloos.

Michel Kleinjans en een aantal Franse Transatboten liepen ons ondertussen ook voorbij. Lange tijd hadden we ondertussen geen boten van onze klasse meer gezien, en plots was Asterix daar…

Voor de eer en het sportieve wilden we hen achter ons houden. Zij zetten als eerste hun spi, toen wij terecht aanvoelden dat het nog te scherp ging zijn, en we liepen weer wat uit. We zetten nog een laatste keer de spi op.

Het laatste rechte stuk naar St Annneke met de befaamde bomenrij kon nog roet in het eten gooien. We konden niet verhinderen dat Asterix met zijn veel grotere spi langzaam dichter kwam, en toen onze spi geen wind meer kreeg bij de bomen, is Asterix ons voorbijgedreven. Het laatste stukje was weer aan de wind, en we konden hierin eigenlijk Asterix niet meer inhalen.

Moe maar voldaan, zonder spi- noch kleerscheuren, werd een blikje uitgehaald en konden we aan een lange, dorstige namiddag beginnen. We hadden er immers een recordtempo op nagehouden en waren om 14.03 reeds aangekomen.



Epiloog

We waren na Blauwe Knoop de tweede 31-7, om tevreden te zijn moeten we toegeven dat Wim Hermans en crew wel wat té veel voorsprong hadden, maar ieder zijn koers in de Antwerprace.

Op handicap waren we 8ste op 38.

Met dank aan iedereen, en in het bijzonder aan Erwin en Wieland die mij vergezelden naar Terneuzen. Wemeldinge was niet bereikbaar wegens stukke spoorbrug, en na een mooie tocht op de Schelde werd de boot er voor een weekje achtergelaten.

We hebben het weer gehad, ze nemen het ons niet meer af.

Wenduine bank race - 27 juni

Met een flauw zomerzonnetje, een westenwind van een 10 tal knopen, werden we aan de wind weggestuurd om een aantal boeien voor Oostende te zoeken. Deze lagen in de richting van de wind, om dan in één lang spinnaker rak de eindbestemming te bereiken. Een zevental boten in onze klasse, het kon beter.

Het zag er boven Wenduine erg donker uit op een bepaald moment, maar er gebeurde niets. Het was ook weerkundig een grijze dag.

Voor de crew was er ook al geen variatie; voor de navigator slechts één optie te kiezen, in zee of langs de kust. Gezien we twee interimarissen aan boord hadden, konden we ons vermaken met een eerste kennismaking, die erg positief meeviel. Alain, een westvlaamse zeeloods in Zeebrugge, is een stille koekjesetende allrounder (heeft aandelen bij Granny). Hij is eigenaar van een zelfgemaakte 30-voets racejacht, waar hij 4 jaar aan heeft gebouwd, en hij wilde wel eens zien hoe wij dat doen dat racen...
Ook allround is Koen, maar die is -als Antwerpenaar- wel zijn tegenpool. Hij heeft heel veel ervaring, is erg gedreven, en komt ons eerlijk en sympatiek over. Het zal wel nooit lang stil zijn op de yachten die hem meevragen. Hij vaart onder andere op de Optie, een Nederlandse 317.

Wij kozen al snel voor een zeewaartse koers en klapten boven de Wenduinebank als enigste van ons veld. Alhoewel de wind ging ruimen, dachten we zo toch nog wat meer stroom te hebben dan aan de kust. We hebben het geweten.

Toen ook de concurrenten het rak naar zee hadden gemaakt en ons kruistten, lagen we ten opzichte van een erg snelle Fantasy en Capella, in een verloren positie. Pied Piper lag een twintigtal lengtes voor ons. Keurig stuurwerk en opletten voor de shiftjes was voldoende om hem te passeren.

In het spirak liepen we dan nog verder uit op ons zusterschip, maar Fantasy en Capella, ja die waren weg. Dit was ook het podium.

Oostende bank race / 28 juni

Op zondagmorgen waren de zon en de wind in een betere doen. Tot onze grote verrassing waren we de eerste boot voor de rede van Oostende, en geen wedstrijdcomité, noch andere boten te bekennen. Het wedstrijdcomité kwam pas buiten als bezemwagen !

We zagen een uit het groen ontsnapte nieuwe boot varen, eerst dachten we dat de naam , beginnend met Va... verwees naar een vrouwelijk anatomisch droomarchipel, wat met ‘de Rudy’ aan het stuur wel mogelijk kon zijn , maar het bleek Varuna te zijn. Dit is de naam van een Indiaase hemelgod, en een planetoide (opgezocht op google).

We hebben de boot dus de hele dag een verkeerde naam gegeven ;-)
Het is een A31, spiksplinternieuw, met een gelegenheidsbemanning. Zeer mooie boot, in de lijn van A35. Je denkt bij beiden dat er een te kleine mast op staat, tot je ze ziet voorbijzeilen.

Vooral voor de wind is het een bom, voor een groot stuk te danken aan zijn 100 m2 spi (ter vergelijking, wij hebben er ongeveer 70).

Over de VHF kregen we nog een oproep van een Thaise (schone?), op zoek naar de vader van haar kind, en het nodige gezever van een aantal vissers. Is er nu echt geen enkel kanaal dat kan gereserveerd worden voor het wedstrijdzeilen?

De eerste reeks werd uiteindelijk op gang geschoten, waarbij we aan de boot wilden starten, maar werden opgeloefd door de X99 Ragazza. Met stroom mee mistten zij net het ankertouw van de startboot, dus ik vond het veiliger een rondje extra te maken en zo dus slecht te starten...

Met een aantal lichtweer bootjes (de halftonners Fantasy en Waverider, de gemodifieerde J24 James, en de A31 Vagina , sorry , Varuna), was het voor ons en Pied Piper moeilijk om, zeker in Handicap, een goede plaats te varen.

We zagen echter alweer enige typisch Oostendse wedstrijdelementen opdagen, met een routing van Capella over kanaal 72 naar de correcte boei. In de toekomst krijgen we misschien de dame van de gps in de wagen op de boot. ’Aan de volgende rotonde, met het uurwerk meedraaien en rechtdoor, negentig graden’.

In tegenstelling tot de race-instructions bleek de aankomstlijn ook helemaal de startlijn niet te zijn, maar een haast niet te ontdekken zwarte RIB had die funktie overgenomen, zomaar een tweetal mijl naar het westen…

Uit al het geharrewar en gezoek is de James het meest bevoordeligd geweest en haalde dus die eerste manche mooi binnen in gecorrigeerde tijd. De A31 bleek vooralsnog geen overweldigende bootsnelheid te hebben. Er was ook maar vier man aan boord, en alles is zo nieuw...

Na een lang interval (ook de CR, als laatsten gestart, moesten immers eerst allemaal aangekomen zijn ... zucht...), werd de tweede reeks gestart met een duidelijk bevoordeligde pin, waar Pied Piper zowaar voor de rest over stuurboord kruistte. Hij bleef dan ook de helft van deze reeks het veld aanvoeren, het zal hem deugd hebben gedaan, proficiat.

De A31 had de pech om verstrikt te geraken in de bovenwindse boei, en zag iedereen voorbijvaren (en iedereen zag hen , mooie stunt van de Public Relations).

Voor de wind gingen wij erg snel en konden toch mooi in reële tijd dichter komen op de halftonners. Capella was in die tweede reeks niet te houden.

Volgde er nog een derde reeks ? Eigenlijk was de tijdslimiet verstreken , maar wie maalt hier nu om ?

We kregen een primeur: varen naar een in de windse boei die -al varende- nog wordt verlegd (en geen klein beetje , eerst naar links , dan weer naar rechts , dan wat dichter naar ons toe …).
We zeilen echter voor ons plezier en kwamen in het kruisrak nog een allicht verdwaalde Swan Club met USA zeilletters tegen die voor ons democratisch jachtje zowaar zelfs uit de kant ging, alhoewel ik teken had gedaan dat hij voor ons langs mocht. Ge moet uw plaats in de voedselketen kennen ...

Voor de gelegenheid en misschien wel geholpen door het moving target gedoe was Waverider in deze reeks eerst. Wij waren nog net na de A31, wat toch verdienstelijk is. Uiteindelijk won Fantasy de wedstrijd voor Waverider, Capella en James.

Al bij al een leuke dag en ondanks de onvolmaaktheden toch een erg competitief veldje waar we de ganse dag, met onze Koen en Alain, veel plezier aan hebben beleefd.

Read more: Oostende bank race / 28 juni

Oostende – Ramsgate, ofte Dover Strait Regatta, uit de kuip van Mr Sandman.

Oostende – Ramsgate, ofte Dover Strait Regatta, uit de kuip van Mr Sandman. Na de lange winter hadden we er eigenlijk allemaal wel zin in. Bootje geleegd, roer eindelijk spelingsvrij, nieuwe antifouling, gewogen, gekuist en afgesteld.

De laatste week was er nog een spannende aflevering van 'Hoe haal ik een Belgische Vlaggebrief', nadat de Franse was ingeleverd. Alles kwam op de valreep echter in orde, ondanks de luiheid van de Fransen, en dankzij het goed werkende kantoor in Oostende.

Op het allerlaatste moment besloot Paul, die meestal voor de mast alles regelt, toch thuis te blijven.
Zijn verse kruisband wou hij op die manier nog wat respijt geven, op aandringen van de Chef Des Huizes. We kennen dit allemaal. Wieland, die we noodgedwongen gingen thuislaten, kon zich echter niet meer vrijmaken. Door deze onzekerheden konden we niet meer van de verminderde bijdrage aan de RNSYC genieten en mochten we 40 € ophoesten voor één race. Naar het schijnt nog steeds goedkoper dan een wedstrijd in de optimistenklasse… We kregen ook nog vier mooie polo’s. En een mooie receptie, gesponsord door de firma Callant, van de partner van mijn nichtje. Zo zag ik die ook nog eens.

Aeolus had echter nog wel voor wat sfeerschepping gezorgd door zich een aantal dagen al goed weg te steken, en ook de voorspellingen waren niet erg denderend. Met weinig wind in het vooruitzicht werd er dan toch wel op een kilootje te veel gezien, zeker omdat ons zware reddingsvlot meeging, en een twintigtal liter Fuel. Ik heb ooit eens zonder wind en fuel gezeten in een Dover Strait (met de Surprise) en dankzij Ronny Nollet, toen nog op zijn Contessa, konden we nog in Ramsgate geraken (de vrijdagmiddag).

We dachten dat alles gesmeerd ging verlopen na de voorbereiding…
Op een slakkengangetje liepen we de haven uit, maar onze motorriem moest dringend aangespannen worden. Een euvel dat we nog nooit tegenkwamen, maar wel boven de 1500 toeren hoorden. Net voor de start bleek er nog wel een winch niet te werken, maar dat werd vakkundig opgelost met de bekende WD 40, zonder dat er een stukje van het raderwerk overboord ging…

Met een westelijke wind van een 8 tal knopen werd de start gegeven vanop een prachtige speedboat. We mistten wel het pittoreske beeld van de ‘Jean‘, die zo mooi kan zwalpen op zijn anker. We namen een erg goede start, getuige de foto’s op de site van de RNSYC.

Met nog een goede 90 minuten stroom mee besloten we onder de kust te blijven , ondanks de zwakke wind. We konden een mooie start nemen, aan de boot, maar moesten toch snel ondervinden dat de meeste concurrenten toch wel zeker een tiental graden hoger konden varen. Zo moesten we achtereenvolgens overstag voor de lager gestartte Calvito (first317), de Blues (halfton) en de Redic Bay, een beneteau 31.

We konden mooi gelijke tred houden met halftonners Blues (die een tijdje gelijke tred had en vuile wind kon geven) en en Half Moon. We kruistten elkaar vrij veel op weg naar de Middelkerke bank, de eerste boei. Pied Piper kon vrij goed volgen; Javelin had de optie gekozen om in zee te steken en zagen we nooit meer terug voor Ramsgate.

Ondertussen kregen we het bezoek van een vliegende reporter die ons vanuit de lucht voor de eeuwigheid vastlegde. Meer en meer werden we reëel derde, na General Tapioca en Capella. Toen onze trimmer en tacticus uit zijn lange ochtendslaap ontwaakte kon hij dan ook in een mooie positie het roer overnemen. Voor Oost-Duinkerke besloten we een rak in zee te trekken om, tegen de stroom in, de wind op te gaan zoeken op de Goote Bank. Puik navigatiewerk van Jeroen, met inbreng van Geert, onder het kritische oog van Kris. Ambiance dus.

We kruistten een laatste keer Half Moon. Dit bleek toch geen zo’n goede zet want de wind was ondertussen al zijn kuren aan het krijgen. Aan de kust kwam de wind ruimer in dan op zee, en Tapioca, Capella en Half Moon konden hier veel uitlopen. Van de andere boten echter geen spoor ! Zat Javelin nu ver voor of ver achter?

Na de middag werd de stroomrichting naar het Noorden meer en meer duidelijk en besloten we de oversteek aan te vangen naar de dwars te nemen shippinglanes boven de Sandettie. Na een periode met een in sterkte erg wisselende wind, waarbij wij geen en de anderen veel wind kregen (…) , werd hij toch stabieler en sterker, ruimend naar het Westen. We kregen weer wat voeling met Capella en Tapioca, HalfMoon..

Onze tacticus trimmer moesten we zowaar zelfs weer eens wakker maken om in de reling plaats te nemen, zoveel wind kwam er opzetten… Puik navigatiewerk deed ons geen metertje te veel varen, de reden waarom vooral Capella niet ver kon uitlopen. Ondanks het feit dat we moesten omvaren om een Ferry, en later nog en vieze en roestige rode cargo uit Hong Kong te laten passeren..

We hadden in het stuk naar de Mid Falls nog gedacht aan een kleiner voorzeiltje, maar gezien we daarna konden afvallen werd het laatste stuk aan de wind een gevecht tussen ons gewicht in de reling en de kracht van de wind in het grootzeil. Onze grootzeiltrimmer deed echter wat van hem werd verwacht. De voorste gelederen konden af en toe een golfje versmaden in hun nek….

Zoals steeds gaf zelfs Erwin geen krimp. Geert had nog steeds last van de warmte en weigerde een meer aangepaste maritieme kledij aan te doen. Zijn hoofd hield hij alleszins koel genoeg, gezien zijn gemillimetreerde haardos. De zeer lekkere, verse rijsttaartjes kwamen dan ook goed van pas en bleven deze keer in alle magen zitten.

Als Half Moon bij licht weer zeker in Handicap lang voor ons bleef, konden we met de harde wind van 5-6 Bft en dankzij de navigatie toch verder uitlopen op hem na de Sandettie. We zagen sneller en sneller het land naderen, met Capella en General Tapioca op een benijdenswaardige, maar na zo’n dertien uur varen ook weer niet zo’n gekke voorsprong...

Rond 19.15 kwamen we over de eindmeet, als derde in onze klasse in reële tijd (wat ook in handicap niet meer wijzigde). De tweede first 31.7 had toen nog een meer als tien mijl te varen…

Moe maar voldaan werd een pintje gedronken, gingen we een indisch restaurant van klandizie voorzien, dronken we nog een biertje, en gingen toen slapen.

Read more: Oostende – Ramsgate, ofte Dover Strait Regatta, uit de kuip van Mr Sandman.

Ramsgate Regatta 22.05.2009

’s Morgens vroeg, zonnig en windstil, werd gebruikt om na een stevig ontbijtje, de motorriem aan te spannen en de winch te herstellen. Daarna naar de briefing in de Temple, met ellenlange palavers over een parkoersprobleem in IRC1 gisteren. Wordt er nog voor het plezier gevaren, en aanvaardt men het oordeel van de Jury, of enkel voor de uitslag?

Eerste Reeks
Gezien we geen aktieve voordekker hadden (wat we daags voordien niet van doen hadden) werden de rollen wat herverdeeld en ging Kris Blanke sturen.

Dankzij zijn Local Knowledge startten we helemaal links, wat de anderen graag zagen want rechts was er wel wat meer wind… We kwamen na de klassieke snelle jongens (GT en C) aan de in de windse boei, en konden zowaar zelfs Capella pakken met de spi. Javelin, die achter kwam maar vrije wind had terwijl de IRC klasse 1 boten ons allemaal wat wind ontnamen, kwam gevaarlijk opzetten.

In het tweede kruisrak liep het evenwel verkeerd, ook al omdat we tussen de twee 34.7 ’s zonodig moesten opkruisen. We verzeilden meer en meer naar achter, maar wel nog voor de halftonners. Javelin had een goede beurt. De wind kreeg echter de gekste kapriolen, en we konden dan ook op één rak alle zeilstanden eens proberen, zonder aan het roer te komen…

Na deze flauwe grap van de windmaker van dienst werd de tweede reeks erg chaotisch gezien het parkoers niet goed was gekend en er een erg sterke wind was komen opzetten. De tweede ronde rijsttaarten (een specialiteit van de Sandman), beviel Jeroen minder dan het Indisch de avond ervoor. Iets weer geven aan de Engelsen toont zijn genereuze Gentse aard.

Tweede reeks.
We hadden alweer een erg snelle start en ook met ruime wind een goede snelheid. We wisselden het voorzeil in voor een steviger en vooral kleiner formaat, en de zware spi werd opgevist uit de bak achteraan, waar hij eigenlijk ongeplooid lag te liggen. Hij werd in de reling nog snel wat in orde gebracht en kon dan ook, met het nodige geluk, goed en snel worden ontplooid.

Toen in het spirak Capella General Tapioca een hak wilde zetten door ons door te laten, konden we de eerste stek bemachtigen in reële tijd , die gaven we niet meer af.

Weliswaar een mooi weekend, tweemaal derde na twee goed gesmeerde prototypes.
We gingen dus, na een lekker Famous Grouse rondje, gezwind de stad in.

Na de prijsuitreiking (zilveren bord voor de Dover Strait , kristallen glas voor de inshores…) en enige koolzuurvrije biertjes , was het etenstijd.

We gingen eten in een vrij lekkere Chinees. Aldaar werden we bediend door twee uit Hong Kong afkomstige tengere deernen. To Pee en To pay gelijken erg goed op elkaar, maar ook dat laatste lukte met onze flexiebele friend.

In schril contrast tot de superslanke dames uit Hong Kong liepen er op straat nogal wat, cellulitis hebbende, in netkousen verpakte, dikbillen rond.

Het hoeft geen betoog dat we snel in de prachtige RTYC Yachtclub onderdoken voor een laatste Guiness, alvorens Sandman op te zoeken.

Zaterdag 23-05-2009, terugkomdag. De terugtocht op zaterdag verliep erg vlot ondanks de wisselende wind, op het einde was men ook nog zo vriendelijk de hemelsluizen open te zetten om onze boot en de zeilen eens af te spoelen.

Read more: Ramsgate Regatta 22.05.2009