Verslag Antwerprace 2011

Proloog

We keken er al een hele poos naar uit om dit jaar de Antwerprace weer eens mee te maken.

We hadden wat tegenkantingen van het wedstrijdcomité omdat we niet in CR mochten varen met de acht andere 317's. Wij moesten als enige in IRC varen; niets mocht baten qua argumenten. Hardleers als zij waren, gingen wij ook wel een creatieve oplossing bedenken... Het had geen zin, en wij hadden ook geen zin, om weer tegen Capella en de halftonners te moeten varen, zeker als er een hele vloot 317's aan de start verschijnt in een andere klasse.

Met Pieter Dehaene (lief van mijn dochter) en Wieland Bartier (trouw crewlid), vertrokken we rustig uit de RNSYC rond 11 uur op vrijdagmorgen richting Terneuzen. We werden uitgewuifd en gezoend (allé, vooral Pieter dan) door de shorecrew, bestaande uit Nadine en Charlotte.

NO drie, nog wat stroom tegen voor een uurtje, maar dan stroom mee. De zon was uiteraard van de partij, zoals we al de gehele nazomer hadden meegemaakt. De Katmandoe is ons voor de Haan als het ware voorbijgevlogen; prachtig schip met mooie zeilen.

Vanaf Zeebrugge was het de ganse tijd opkruisen, maar we hadden de stroom mee, de zon was er, en we waren niet gehaast. Té vroeg in Terneuzen toekomen is slecht voor het alkoholgebruik, en je hebt er een slechte plaats in de rij (wat betekent dat je vroeg uit de veren moet en dat je boot door zeer veel zeilers wordt bestapt). De Tomidi passeerde ons voor Cadzand. Verder niet veel jachtjes gezien. Na Breskens kregen we het gezelschap van de Red Rooster, die evenwel eerst nog op motor vaarde.

Vlotjes werd de buitenpas genomen om zeker niet op de zandbanken te komen, want de kaart die ik mee had was niet echt gloednieuw. Pieter en Wieland deden het voortreffelijk en dit werd dan ook beloond met een mooie intrede in Terneuzen, waar we een prachtig ligplekje konden vinden, op het einde van de steiger.

Ondertussen werden we vanop de Balados uitgenodigd om te komen aperitieven, en we hadden zelfs nog niet aangelegd. Vosje had er ook duidelijk wel zin in. Zo'n Hallberg Rassy, met zijn pluchen interieur, vergelijken met de Sandman is als een houten opklapstoeltje vergelijken met een Engelse Chesterfield. Na het leuke onderonsje op de luxeboot, gingen we ons inschrijven. Er was nog steeds geen zeggen aan om toch nog een andere vlagje mee te krijgen dan de irc 3 vlag, en we gingen dan het hotel bekijken waar we een kamer hadden geboekt. De zeer grote kamer was prima. Wieland kreeg de single kamer; Pieter sliep met de schipper. Hij heeft al meer met een Pottiez de kamer gedeeld.

We gingen daarna met Vosje en Jan, zijn equipier, eten. Het dient gezegd dat de crisis Terneuzen niet heeft vergeten al die jaren. Telkens wordt het aanbod aan drank- en eetgelegenheden er geringer en triestiger. De Griek had duidelijk ook last van de crisis want de mixed grill was er ene van oude schapen of geiten, en lang geleden diepgevroren vis. Hier hadden we nochtans vorige jaren prima gegeten.

We zijn nog een paar biertjes gaan hijsen in de meest stemmige kroeg van Terneuzen. Ook daar was het niet meer zoals voorheen. Maar er was wel nog Duvel. Dan maar op tijd het bed.

Na een prima ontbijt in het hotel dan naar de Sandman.

 

De race

De rest van de crew was stipt op de afspraak. Paul, Paul, Erwin en Jeroen maakten het plaatje compleet. Wat veel voor de geringe windsterkte, maar het was dan ook weer verzoenbaar met het de Coubertinprinciepe, een favoriet van de Sandman. Het had weer wat voeten in de aarde om het transport zo vlot als mogelijk te organiseren, maar telkens slagen we er toch in om met een minimum aan auto's de klus te klaren.

Stickers op de boot, witte IRC vlag aan de achterstag, en we kozen mooi op tijd onze plaats in de file naar de startlijn. Omdat we het toch te spijtig vonden om niet met de 317's te starten, zochten we inderhaast op het laatste moment nog een oplossing. We moesten de witte irc vlag zien te vervangen door een roze exemplaar om met hen te starten. We zouden eventueel kunnen starten met de irc klasse en dan afwachten na de startlijn. Maar dan is het niet zo eerlijk want dan hebben we zeker een goede start omdat we dan al weg zouden zijn van de startlijn. We zochten een roze slipKiss, maar die was niet te vinden. Maar een roze afwasdoek was er wel, en die werd dan maar in de plaats van de witte irc vlag opgehangen. Keurig werk.

De start verliep erg moeizaam omdat er 2 knopen stroom tegen stond, en slechts een vijftal knopen wind was, op kop. Aan de Pin end konden we net naast Blauwe Knoop starten. Sebbe Godefroid aan boord van een first 7.5 was de beste weg. Blauwe Knoop hebben we nog een korte poos gezien, toen heeft hij alle gas bijgezet en was ie snel uit het zicht verdwenen.

Dit kwam omdat wij redelijk zuidelijk het eerste stuk afkruisten in het midden van de vaarweg, en er eigenlijk meer noordelijk aan de rand van de baan minder stroom was. Met de erg povere wind bleek dit cruciaal. Een voor één zagen we een aantal 317's onder ons voorbijvaren, eerst Baan Chang, dan nog de Kolokwint. We dachten een tijd dat er ook wel iets aan het roer hing.

Toch hadden we een leuke dag opkruisend tegen onder andere onze vriend Frans Maas die zeer lang bij ons in de buurt bleef. Hij was dan wel 15 minuten eerder gestart, hij was vastgelopen op een zandbankje, en moest voor het kanaal naar Wemeldinge ook nog eens een flink stuk afvallen voor een binnenvaartuig dat net op het moment dat Frans de ingang van het kanaal wou voorbijvaren de Capella geen andere keus laat dan af te vallen in onze richting.

We hebben dan wel een hele poos boord aan boord gelegen tot aan Walsoorden, wat bewijst dat we een goede basissnelheid hadden. We zagen steeds wel twee 317's voor ons uit varen, en we hadden toch de ambitie om er toch minstens nog één terug te grijpen. Dit lukte bijna. Het racecomité heeft ons namelijk een tweede keer een loer gedraaid, nu ongewild, door de aankomstlijn te verleggen. Hierdoor waren ons de laatste mijlen die we nodig hadden om de Kolokwint voor te geraken, niet gegund.

Toch was het een leuke dag.

In de uitslag werden we in IRC gerangschikt, en als we de 15 minuten die we te laat vertrokken in Terneuzen aftrekken hadden we net het podium in IRC gemist. In CR, met de andere 317' s waren we derde 317 geworden na Baan Chang en Kolokwint. Blauwe knoop had een boei niet genomen en was dsq geklasseerd. In CR zouden we 14de op 54 zijn geweest.

Na de jaarlijkse traditionele aperitief mét de crewvrouwtjes erbij in het dok, in de schaduw van het nieuwe Museum aan de Stroom, gingen we een hapje eten. We hebben er 's avonds in het prachtige restaurant in de pakhuizen van hetzelfde dok, nog over nagekaart alvorens op de boot te gaan slapen. Het was een lange dag geweest.

En een mooi jaar, begonnen met de Ramsgate, Oostende, met de woensdagavondwedstrijdjes, het Breskens en Zeebrugge weekend, de uitstapjes naar Vlissingen, Gravelines en Duinkerke. Bretagne is weer eens uitgesteld ....

Epiloog

Op zondag zijn Erwin, Paul VC, Wieland en ikzelf naar Port Zelande gevaren, alweer met een prachtig zonnetje. Het laatste stuk op de Grevelingen konden we zelfs de zeilen opzetten. Het was een lange mooie dag als afsluiter van een lang en mooi weekend. Toen we er aanlegden op de voor ons gereserveerde ligplaats, stond Jeroen er om onze landvasten aan te nemen en ons terug richting huis te brengen.

We zijn voorwaar een goedgesmeerd team, op naar de winterwedstrijden en meer fun.

November op de Grevelingen

Het weerbericht voor de tweede winterwedstrijddag was niet erg veelbelovend.
In tegenstelling tot het eerste weekend (met een 16 graden, 3-4 bft en veel zon), was er nu regen, geen wind en koude voorspelt.
De nieuwe vesten van de sponsor bleven dan ook maar nog even in Bredene.
Met zeven man gingen we van wal. Peter was de nieuw- (en laat)komer. Verder had iedereen al wel zijn rolletje vervuld aan boord.

Voor de gelegenheid hadden we nieuwe spischoten, in swiftcord. Het voelt wat flauw aan, maar het bewees wel erg goed te lopen, licht en rekvrij te zijn. Na zeven seizoenen mag er al wel eens wat vervangen worden.
Nog voor de eerste start was er al een klein scheurtje in de spi. Door het weer was hij echter al veel te nat om de hersteltape goed erop te laten kleven. We hebben het toch maar gedaan en het heeft gehouden.

Voor het eerst mochten we eens wat ruimer water opzoeken en voorbij de eilandjes, voor Brouwershaven varen. Hier is er veel meer ruimte, wat langere lussen toelaat in het parkoers.
We hadden al bijna de verkeerde startgroep gekozen, tot het ons opviel dat de J’s en de andere 317’s wat verder samentroepten. We waren niet de enigen die ons hadden vergist. We waren nu eens relatief vroeg, zouden we nog de start missen ?
Wat onrust, motor aan, snel naar de juiste startlijn, maar we hadden uiteindelijk nog een oceaan aan tijd.

We hebben vrij lang op de eerste start moeten wachten, door de shiftende wind en doordat de organisatie toch ook niet erg wakker leek.
Na een zwarte vlag volgde een blunder van de wedstrijdleiding toen ze dachten dat het nog één minuut was, maar in werkelijkheid het startsignaal moest weerklinken. Alle boten dus over de startlijn…
Dan maar eerst de J’s doen starten, die lagen er immers ook al lang genoeg …

Het was direct een erg mooie start van ons aan de boot. De pin was misschien wat bevoordeeld, maar toch hadden we dan vrije wind. We kwamen een tweetal lengtes na de Knopen en met Big Time gelijk aan de boei, waarbij we echter voor de wind snel nog en plaatsje moesten prijsgeven aan Javelin.
Die had niet alleen een spi, maar precies ook vleugels. Hiertegen kun je echter niet protesteren …
Big Time voer maar met vier man aan boord, wat natuurlijk een voordeeltje biedt met het lichte weer.
Javelin kon ons nog wel verschalken maar we konden de Mon Ami nu toch achter ons laten. De vierde plaats was mooi binnen.

De tweede reeks werd ook weer na een hele poos wachten pas aangevat .Dit kwam door de vele windshifts. Hierbij kromp de wind dan ook nog net in de vijf minuten voor de start en was het eerste merkteken zo goed als bevaarbaar bij starten aan de boot. We hadden het wel gezien maar bevonden ons eigenlijk al bij de ervoor sterk bevoordeelde pin end (samen met de Knopen, Big Time, Javelin) en hadden misschien wel de beste start. Alleen, de anderen die lager lagen hadden plots een enorm voordeel en gaven dat niet meer uit handen. Weer wat klooien met de spi, te strak of niet naar buiten genoeg, weinig coördinatie bij het optrekken,... en zo kom je al snel achter in het dichtbijeenliggende pak.

Onze snelheid en onze hoogte aan de wind waren wel prima, maar inlopen zat er niet meer in. We zagen integedeel dat Javelin en de Knopen, alhoewel ook hopeloos achterin gestart met ons, een mooie comeback konden maken en toch nog respectievelijk vijfde en zevende eindigden terwijl wij plaatsen verloren. Het verschil werd in het ruime rak gemaakt. Aan de wind kon je immers al niet veel opties nemen, de in-de-windse boei was quasi bezeild. Big Time won deze reeks verrassend voor Sharkos en Mon Ami.

Tot overmaat van ramp begon het ook nog te regenen, gelukkig was het een miezerige regen en niet één van de harde regenbuien die we op de terugweg naar huis mochten meemaken.

In de derde reeks hadden we een erg slechte start. We verkeken ons op de dreiging niet in de eerste lijn te geraken één minuut voor de start, gijpten nog even weg om hogerop meer vrije wind te hebben, maar waren hierdoor wel een tiental seconden te laat aan de start. We konden toch nog veel goed maken door ons potentieel aan de wind, rondden de eerste boei in een zesde positie, niet zo ver achter Javelin, maar voor de wind lieten we weer veel steken vallen.

De wind wakkerde wat aan en toen Villa First zich verkeek op een windvlaag en aan de wind uit het roer liep konden we hen toch aan de lijzijde inhalen. We waren gewaarschuwd; Paul aan het grootzeil ving die vlaag prima op en we konden onder hem door schieten.

We zagen Javelin onbedreigd winnen. Blauwe Knoop kon nog tweede worden. We werden pas achtste, op een zucht van de nummers zes en zeven.
Dit was ook de einduitslag.

Na deze reeks begon het weer snel te veranderen en we waren dan ook blij dat het gedaan was. Pintje aan boord, snel aftuigen, en snel naar de auto voor de buien kwamen.

Verslag Breskens Sailing Weekend 2010



Vrijdag delivery

We hadden reeds een tijdje besloten om enkel op zaterdag en zondag mee te doen met het driedaagse zeilfestijn aan de monding van de Schelde.
Om er te geraken kon ik zoals steeds weer rekenen op Jeroen om de Sandman naar ginds te krijgen. Paul VC had me nog mooi geassisteerd om de onderkant glibber, wier en pokkenvrij te krijgen. Ook de motor draaide weer als vanouds.

Nadat we allerlei nuttige maar zware cruising items van de boot hadden verwijderd, vertrokken we op de middag. NNO 5-6, en eerst nog wat stroom tegen. Jeroen zijn maag heeft het geweten. Zeebrugge was weer als de Mont Ventoux voor de wielrenners: steeds blij als je er bent, hoe mooi de golven ook waren. Voor Zeebrugge was de wastrommel van Neptunus duchtig aan het draaien, met korte hoge golven, en af en toe een tussengolfje door de terugslag van de muur erbovenop.

Na de muur was het wat rustiger en ook Jeroen kreeg weer zin in wat eten om de inderhaast verloren maaginhoud weer wat aan te vullen. In Breskens was het al 18h15 toen we aanmeerden. Jeroen trakteerde me op een lekkere maaltijd en een mooie hotelkamer in hotel Milliano. Retro stijl, mooi ontbijt, rust. Dit hadden we wel verdiend.

Zaterdag

We wisten dat het ging waaien, en toen Erwin en Wieland, de Pauls en Geert opdaagden was het reeds een goede vijf. Echt Bresjes weer. Goed nat kwamen we aan de starting area aan. Er stond een mooie golfslag. Javelin, Blauwe Knoop, Magnifique, BoraBor, Calvito en Martiny in onze klasse, aangevuld door die 'vervelende' (want te zwaar gehandicapte) IRC zeilers General Tapioca, Capella, Beau Bateau en Waverider. Verder nog wat onbekend Nederlands volk op twee mooie maar wat oudere jachten.

Mooi volk dus. Genua drie. We waren misschien met de genua twee ook snel geweest zoals de Knopen, maar we hadden meer hoogte en dat maakte het snelheidsverlies weer goed.
In de start van reeks één namen we het zekere voor het onzekere, aan de boot, en we hadden gelijk vrije wind, goede hoogte en snelheid.

We kruisten Frans Maas op weg naar de rechtse kant, waarvan we weten dat het er rustiger is gezien iets ondieper, waardoor wat minder golven. In het midden van het rak een shift, dus maar naar rechts. We kwamen mooi in het pak 317’s aan de in de windse boei. Voor de wind gingen we echter wat te veel naar rechts terwijl Javelin en Blauwe Knoop naar links trokken met Beau Bateau en veel goedmaakte. De Gate werd vlot genomen. In het tweede en laatste kruisrak gingen we weer erg vlot door de golven. We hadden Beau Bateau weer ingehaald, maar aan de boventon ging het fout.

Een wat te traag uitgevoerde overstag en vooral de vuile wind van een over SB nog net voor ons tackende Swan 45 zorgden ervoor dat we tegen de boei dreven. Eigenlijk hadden we dat beter moeten voorzien als we nog verder van de boei waren.

Het penaltyrondje konden we ook al niet zo snel maken als we wilden gezien er een hele processie IRC1 boten met ertussen ook nog een drietal boten van onze klasse ons passeerden. Zo verloren we een drietal plaatsen aan rechtstreeks concurrenten. Maar dat is Breskens.

Tweede reeks. Nog mooiere start, direct naar rechts en we varen zowaar tweede in onze klasse. Na Blauwe Knoop, met goede hoogte en snelheid in een toch al wat minder vlagerige wind. We hebben echter meer hoogte dan hem en kunnen hem tot na de gate goed volgen. Magnifique zit lager en achter, en haalt ons niet in. Javelin gaat naar links, krijgt een paar mooie shiften en we komen net voor hen terug aan de wind. Voor de wind lopen we echter uit het roer. Javelin protesteert omdat hij, lager liggend, moet uitwijken als we in de klapgijp over SB komen te liggen.

We vinden echter (achteraf verkeerdelijk) dat we onbestuurbaar waren. We kwamen nog net voor Javelin over de eindstreep. Beide boten dachten wel dat Javelin voor was, maar de onafhankelijke Jury’s hadden het anders gezien. Allicht was de pin van de aankomst erg bevoordeeld.

De derde reeks viel in het water: net voor de start schoot de sluiting van de Genua los, en val in de mast. Dit hoefde geen probleem te zijn ware het niet dat de schipper dacht als een aapje te kunnen klimmen, wat niet lukte, en er dus veel tijd verloren ging. De spival ware toch zo eenvoudig …

Nu, gezien de wind al wat gevallen was en we dit niet hadden opgemerkt gingen we met onze Genua 3 toch niet in de prijzen zijn gevallen. Nu we vlug in de haven waren werd er nog wat geklust. Het luik in de punt was namelijk aan vervanging toe. Techneut Ingenieur Paul is daar de geknipte man voor, en onder het nuttigen van een lekkere pils lukte dat in een recordtijd, zeker omdat we geen handleiding hadden. We gingen nog allemaal eten in een prima restaurant.

Jeroen en ikzelf sliepen weer vier sterren; Erwin en wieland op de boot (de Famous Grouse ging eraan). De rest bij la mama thuis.

Zondag

De wind was er zondag wel. Gezien de windstoten was het misschien beter geweest om niet te varen, maar omdat de anderen ook afvoeren, konden we toch niet achter blijven. We besloten wel het dacron grootzeil op te zetten. De Nederlandse roots van de schipper kwamen weer aan de oppervlakte. De start van de irc yachten was erg mooi om volgen. Dit is overigens ook op internet te zien: Foto's

Filmpje 1

Filmpje 2

De deining was erg groot net voor de haveningang van Breskens. Geert was niet afgekomen, wegens ziek. En met een man minder had ik geen zin om veel risico te nemen en we besloten dan ook om de spi niet als eerste te trekken.

Ondertussen passeerde de fotoshoot boot van Anusjka. Link En we staan er ook op; relax zonder spi.

relax
Eigenlijk zou het wel gegaan zijn. En we waren dan ook een honderd meter achter op de anderen, toen wij ook de spi optrokken. Aan de bocht van Terneuzen deden we de spi er kortdurend af, omdat we vreesden uit het roer te zullen lopen. Dit zou wat nefaste gevolgen kunnen hebben gezien de geul toch al niet te breed is op deze plaats. En er was al een IRC 1 boot, de Panther, vastgelopen… Ondertussen waren we ook een zeillatje kwijt.

Aan de wind zeilden we met een rif in het grootzeil en Genua drie. We gingen vrij goed vooruit. We konden de boot ondanks de windstoten tot 35 knopen, tegen de stroom in, goed onder controle houden. Ondertussen was de windex die op de antenne is gemonteerd, in de scheldemond verdwenen. Maar we hadden er geen nood aan om die te gaan zoeken…

De andere 31.7’s voeren zonder rif, en hun voorsprong nam nog toe.
Er was nog wel een spannende strijd met Martiny, die ongeveer even voorzichtig als ons had gespinnakerd.

We passeerden in het tweede voor de windse rak al de mooie IRC1 boten. Het is een natte droom om te racen met een Swan 45. Spijtig dat Geert ziek was want die is de enige aan boord die dat kan misschien kan betalen. De Martiny bleef ons op de hielen zitten. We hadden nog een spannend laatste rak naar de finish, met een intermezzo tussen de sportboten die in dezelfde richting opkruisten en waar we ons qua snelheid mee konden meten.

We hielden dan toch nog Martiny achter ons, met een dacron grootzeil waar een zeillat uit ontbreekt (als handicap). Het was mooi geweest.

We meerden aan en besloten toch direct huiswaarts te trekke. In de prijzen zijn we niet gevallen. Volgende editie beter!